|
هگمتانه، گروه وقتی گلها حرف میزنند: من و دوستم، زهرا رسولی، هر دو حوالی محله پاسداران زندگی میکنیم. چند باری که از کنار دانشگاه رد میشدیم، جمعیتی را میدیدیم که پرچم را به اهتزاز درمیآوردند. هماهنگی افراد، حرکت پرچم با وزش باد و تصویری که برای ماشینهای عبوری ایجاد میشد، برایمان خیلی جذاب بود. همین تصاویر باعث شد تصمیم بگیریم ما هم یک شب برویم و این تجربه را از نزدیک لمس کنیم. یکی از دوستانمان که آنجا رفتوآمد داشت، برایمان هماهنگ کرد تا در ساعتی مشخص به میدان برویم. فکر میکنم حدود ساعت هشت شب بود که به میدان جهاد رسیدیم و تا حوالی نه و نیم آنجا بودیم. آن شب که به میدان جهاد رفتیم، حس عجیبی داشتم؛ ترکیبی از غرور، غیرت و مسؤولیت. احساس میکردم وظیفهای بر دوشم گذاشته شده؛ مسؤولیتی که به ما یادآوری میکرد این پرچم نباید هیچوقت زمین بماند. با اینکه پرچم واقعاً بزرگ و سنگین بود و نگه داشتنش کار آسانی نبود، اما همین حس مسؤولیت باعث میشد خستگی را کمتر احساس کنیم. فضای میدان جهاد واقعاً حس قشنگی داشت. بعضی از رهگذران با غرور و افتخار به پرچم نگاه میکردند و بعضیها هم شاید نگاه متفاوتی داشتند؛ اما در هر صورت، احساس میکردم داریم پیامی را منتقل میکنیم: اینکه کشورمان و پرچمش را دوست داریم و پای این پرچم میمانیم. برای من پرچم، فقط یک تکه پارچه نیست؛ نماد کشورم است. مگر میشود آدم پرچم و کشورش را دوست نداشته باشد؟ پرچم نماد سرزمینی است که در آن بزرگ شدهایم و به آن تعلق داریم. من نمیتوانم این را بپذیرم که کسی نسبت به سرزمین و نماد کشورش بیتفاوت باشد. وقتی بالای سکو بودم و پرچم را در دست داشتم، یک حس خاص را تجربه میکردم؛ شبیه حس ورزشکاری که بعد از کسب مقام، پرچم کشورش را با افتخار روی شانه میاندازد و به اهتزاز درمیآورد. همانطور که آن ورزشکار با غرور پرچمش را بالا میبرد، من هم احساس میکردم دارم پرچم کشورم را با افتخار بالا نگه میدارم. آن شب من و زهرا حدود یک ساعت بهصورت شیفتی پرچم را میچرخاندیم. البته پرچم آنقدر بزرگ و سنگین بود که بیشتر آقایان آن را میچرخاندند. ما هم هرکدام حدود یک ربع این کار را انجام میدادیم و بعد جایمان را عوض میکردیم. حتی همان یک ربع آخر هم واقعاً کم میآوردیم، اما باز ادامه میدادیم تا زمانی که دیگر توانمان تمام میشد و نوبت را به دیگری میسپردیم. در تمام مدتی که آنجا بودیم، مداحیها و آهنگهایی پخش میشد که ما هم با آنها همخوانی میکردیم. همین همخوانیها حالوهوایمان را عوض میکرد و باعث میشد با انرژی و قدرت بیشتری پرچم را بچرخانیم. وقتی نوبتمان تمام شد، پرچم را به عمه زهرا تحویل دادم. پیش از آن، من پرچم را از آقایی تحویل گرفته بودم که همراه همسرش آمده بود و آنها هم بهصورت شیفتی پرچم را میچرخاندند. وقتی نوبتمان تمام شد و از سکو پایین آمدیم، حس خوبی داشتم؛ احساس میکردم ما هم گوشهای از این کار را به عهده گرفتهایم و توانستهایم هرچند برای مدتی کوتاه، مفید باشیم. انگار سهم کوچکی در بالا نگه داشتن پرچم داشتیم. نمیدانم دقیقاً چندمین شب بود که به خیابان میآمدیم؛ اما چیزی که برایم روشن است، این است که اگر دوباره لازم باشد و از ما خواسته شود، با عشق میآییم. تا هر زمانی که لازم باشد، پای این پرچم میمانیم و نمیگذاریم زمین بماند. این پرچم و این کشور برایمان آنقدر ارزشمندهستند که حاضریم جانمان را هم فدای آن کنیم؛ اگر لایق چنین افتخاری باشیم.
|