هگمتانه، گروه خبر همدان: همدان روز جمعه در سوگ بانوی بی‌نشان مدینه، میزبان هشت مسافر آسمانی از تبار عشق و ایثار بود؛ هشت شهید گمنام که پس از سال‌ها غربت و آرام گرفتن در آغوش خاک، دوباره به میان مردم بازگشتند تا در روز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س)، عطر شهادت و یاد روزهای حماسه و مقاومت را در شهر بگسترانند. میدان امام(ره) همدان، صحنه تجلی دلدادگی مردمی شد که آمده بودند به استقبال فرزندان وطن بروند؛ مردمی از نسل‌های مختلف که با چشمانی اشکبار و دل‌هایی سرشار از ارادت، یک‌صدا فریاد می‌زدند: «یا زهرا!»
به گزارش هگمتانه، میدان امام(ره) همدان حال و هوایی دیگر داشت؛ گویی تاریخ هشت سال دفاع مقدس بار دیگر در کوچه‌ها و خیابان‌های شهر قدم می‌زد. هشت تابوت مطهر، حامل پیکرهای پاک مردانی بود که روزگاری در دفاع از خاک، ناموس، دین و عزت این سرزمین از همه تعلقات خود گذشتند و راهی جبهه‌های نبرد شدند؛ مردانی که سال‌ها نام و نشانی از آنان نبود، اما آرمان و راهشان هیچ‌گاه از حافظه این ملت پاک نشد.
هشت شهید گمنام، هشت روایت ناگفته از مردانگی؛ هشت ستاره‌ای که اگرچه نامشان برای ما ناشناخته است، اما راهشان آشناست. آنان از همان نسل مردانی هستند که در روزهای دشوار دفاع مقدس، بی‌هیچ چشمداشتی جان خود را سپر بلای میهن کردند و امروز پس از سال‌ها، در روز شهادت حضرت زهرا(س)، میهمان مردمی شدند که همچنان خود را وامدار خون شهدا می‌دانند.
میدان امام(ره) از نخستین لحظات مراسم، رنگ و بوی ارادت فاطمی به خود گرفته بود. پرچم‌های برافراشته، تصاویر شهدا، چهره‌های اندوهگین و نگاه‌های منتظر، تصویری از پیوند ناگسستنی مردم همدان با فرهنگ ایثار و شهادت را به نمایش گذاشته بود.
در میان جمعیت، زنان و مردان، پیر و جوان، کودکان و نوجوانان حضور داشتند؛ خانواده‌هایی که دست فرزندان خود را گرفته و آمده بودند تا نسل امروز نیز از نزدیک با قهرمانان دیروز این سرزمین تجدید پیمان کند. کودکانی که شاید هنوز معنای کامل واژه‌هایی چون جبهه، عملیات، ایثار و شهادت را ندانند، اما در کنار پدران و مادران خود آموختند که امنیت و آرامش امروز این سرزمین، وامدار مردانی است که روزگاری از جان خویش گذشتند.
اینجا اشک و حماسه در کنار هم معنا پیدا کرده بود. دست‌هایی که برای بدرقه شهدا بالا می‌رفت، چشم‌هایی که در قاب اشک به تابوت‌ها خیره مانده بود و صداهایی که از عمق جان فریاد می‌زدند «یا زهرا»، همه روایتگر دلبستگی مردمی بود که هنوز عطر جبهه‌ها را از یاد نبرده‌اند.
هشت شهید گمنام، فقط بر شانه‌های مردم همدان تشییع نشدند؛ آنان بر شانه‌های خاطرات یک ملت حرکت کردند؛ ملتی که هشت سال در برابر دشمن ایستاد و از وجب‌به‌وجب خاک وطن دفاع کرد. این شهدا اگرچه برای بسیاری از حاضران ناشناخته‌اند، اما غریبه نیستند؛ آنان از خانواده همین مردم‌اند، فرزندان همین آب و خاک و یادگاران روزهایی که ایمان، غیرت و ایثار، معنای واقعی زندگی بود.